و حواس او آنچه منعدم گشته در امر وى ما را « 126 » شكى نيست كه سماع دارد و بدانكه گاه باشد كه « 127 » يكى از اهل الله خاصيت اين ذوق و سماع دريابد « 128 » و مطلع شود بامرى چند كه ظاهر است مر ترا از تلقين دادن و آموختن و سؤال منكر و نكير و غير آن از احوال است چنانچه عزيزى « 129 » گفت كه فلان شيخ را در گور نهادند و منكر و نكير ديدم كه درآمدند كه آمن الرسول بر سر تربت وى ميخواندند پيش از آنكه تلقين دهند و در آن حالت شيخ چون ايشان « 130 » بديد بلرزيد و گفت من تابع « 131 » اين بودم و اشارت بقاريان كرد . بيت كجاست شمع حقيقى كه بشنود هر دم * ز ناطقان « 132 » حقيقى خطاب چندين بار مؤلف كتاب روح الله « 133 » روحه ميگويد وارد شده كه منكر و نكير گور سؤال از مرده ميكنند يعنى كسى كه مرد او را زنده ميگردانند و سؤال مينمايند پس ابتلائى از خداى تعالى است مر بندگان را خواه كه در آتش سوخته باشند يا در آب غرق شده باشند يا سباع ايشان را خورده باشد بر اختلاف احوال و گور از منزلهاى آخرتست « 134 » و شيخ محى الدين نووى « 135 » تلقين ميت را

--> ( 126 ) - جها : مرده شده است ما را . ( 127 ) - مد : و خيرها دلالت مىكند بر آنكه هرگاه كه درياى ذوق ان يخسى و بدانك گاه باشد كه . ( 128 ) - مد : اين ذوق دريابد . ( 129 ) - احوال است چنانچه . ( 130 ) - جها : آن را . ( 131 ) - جها : مانع . ( 132 ) - جها : هاتفان . ( 133 ) - جها : رفع الله . ( 134 ) - قال الشيخ شهاب الدين عمر بن محمد سهروردى رحمة الله عليه فى كتاب المعتقد من تصانيفه نعتقد ان الميت بعد الموت يسمع ما يقال عنده و يقال له كما كان فى حياته و يتاثر باللطف و العنف من الغاسل و ممن يباشر جسمه و كان الحواس التى انعدمت انكمنت فيه و لا نشك فى امر الميت و سماعه و رؤيته و قد دلت الاخبار على ذلك اذا افتشت وجدت و قد وجد اهل الله و خاصيته ذلك ذوقا و علموه و ايقنوه بما اظهر الحق لهم و اطلعهم عليه و المكان منكر و نكير يسألانه و ما ورد المسأله الا القبور و ظاهر الامر ان المسأله تكون الحريق و الغريق ايضا و من اكلته السباع كيف مات على اختلاف الاحوال فان ذلك ابتلاء - ( 135 ) - جها : نوادى - مد : نواوى .